Onder de hemel ben ik thuis

In een licht, wit blouseje en onderbroek zit ik op mijn balkon. De ondergaande zon schijnt in mijn gezicht. De brandende hitte van overdag heeft zich ingeruild voor een zachte warmte met subtiel briesje. Voor mij staat mijn laptop open op tafel. Mijn vingers bewegen zich over de toetsen en langzaam vult het lege worddocument zich met woorden. Ik strijk mijn opnieuw donkerbruin geverfde haar uit mijn gezicht terwijl ik het bestand opsla en verstuur. Net voor de deadline verschijnt het bestand in de mailbox van de eindredactie van Al Jazeera. Met een afgeronde Midden-Oosten studies op mijn cv en het vloeiend Arabisch om het te bewijzen, woon ik in Cairo. Als journalist strijd ik daar voor vrede en democratie, schrijvend over onderwerpen die internationaal belangrijk zijn. Eindelijk onderwerpen die een verschil maken, zodat ik een verschil kan maken.

Zo droom ik. Zo droom ik iedere dag. De ene dag zit ik in Cairo, maar de volgende in Londen. Daar heb ik dan mijn eigen bureautje op de redactie van The Guardian. Ik volg de nieuwste ontwikkelingen online en zit middenin te toekomst van de journalistiek. Misschien staat mijn bureau zelfs naast mijn grootste voorbeeld Joris Luyendijk. Dan leer ik alles van hem. Want hoe werkt dat eigenlijk: journalistiek in het Engels? Of hoe hou je een krant interessant in deze tijd? Maar misschien staat mijn bureau wel naast die van multimediaontwerper Daan Louter en werken we samen aan de geweldigste projecten voor de website. ’s Avonds drink ik een grote pint cider in een fijne, donkere kroeg. Ik praat met mooie mensen en met iedere pint begint mijn Engels Britser te klinken. Ja, ik droom graag.

Maar ik zit niet in het Midden-Oosten en ook niet in het muzikale Londen. Ik droom vanuit de kleine Nederlandse stad Tilburg. Een stad met nog niet eens half zoveel inwoners als de stad waar ik opgroeide: het multiculturele Rotterdam. Aan mijn respect voor Roffa ontbreekt niets, maar mijn geluk bevindt zich middenin de Brabantse gezelligheid. Met de meest perfecte vrienden om de hoek en het gezelligste kroegenstraatje op vijf minuten lopen. Mijn eigen miniwereldstad: thuis. En ik zou nergens anders liever willen zijn dan hier.

Misschien droom ik ooit vanuit mijn balkonnetje in Cairo of vanuit een donkere kroeg in Londen. Misschien keer ik ooit zelfs terug naar die trouwe havenstad. Maar alle plekken, alle steden, alle kroegen, ze liggen allemaal onder dezelfde hemel. En onder de hemel ben ik thuis.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *