Blond, journalist en student Arabisch

Vanuit mijn minor Arabisch kreeg ik de opdracht te omschrijven hoe ik door een andere cultuur ben beïnvloed. Dit is wat ik schreef: 

Ik ben blond met blauwe (of misschien meer lichtgrijze) ogen. In mijn kast hangen T-shirts en truien van David Bowie, The Who, The Ramones en Led Zeppelin, maar uit mijn koptelefoon knallen behalve deze classic rock-artiesten ook regelmatig de Nederlandse Bijlmerrappers Dret & Krulle of juist de lieve Diggy Dex. Ik woon in Tilburg en drink daar graag een biertje. Of twee, of drie. Ik ben vegetariër en ben gek op quinoa, tarwegras, gojibessen en chiazaden. Ik ben zo Westers als maar kan en – pijnlijk om toe te geven – ook ontzettend Nederlands. En ik studeer Arabisch.

Op dit moment studeer ik aan de bijna racistisch blanke Fontys Hogeschool voor Journalistiek. Ik denk dat er twee allochtonen in mijn cohort zitten. Vroeger was dat wel anders. Ik woonde vijftien jaar in Rotterdam en ging naar de middelbare school in Hillegersberg, het rijke en bekakte deel van deze multiculturele stad. Hier was de helft van mijn havoklasje niet honderd procent Nederlands. En zo begon de beïnvloeding van deze andere cultuur op mij. Een invloed zo groot dat die mij uiteindelijk een minor Arabisch in leidde. Als je jong bent zijn het slechts kleine dingen: je eet lekkere couscous, leert woordjes als ‘wollah’ en ‘Inshallah’ en raakt onbewust gewend aan gesluierde vrouwen. Maar het effect is nog veel groter: je wordt benieuwd naar de rest van de wereld. Misschien neem je niet gelijk dingen over, maar je interesse wordt groter en groter. Je gaat nadenken over God, religie, liefde en andere grote onderwerpen in het leven. Zo ging dat bij mij.

De grootste invloed op mij van de islamitische cultuur vond echter de afgelopen twee jaar pas plaats. Ik veranderde van middelbare scholier in journalist en ging mij als journalist in de Arabische wereld en de islam verdiepen. Ik schreef artikelen en kreeg commentaar op die artikelen. Commentaar zo hard als een vuist in je gezicht. Op dat moment kwam ik erachter hoeveel wantrouwen er binnen deze cultuur is tegenover de media. En die media? Ja, daar hoorde ik nu bij. “Je vertelt de waarheid niet. Je laat de verkeerde mensen aan het woord. Je vertelt alleen maar de negatieve verhalen. Je vertelt niet genoeg over Palestina.” En ga zo maar door. Joris Luyendijk, Jan Eikelboom, Guus Valk, Monique van Hoogstraten, alle journalisten waar ik zo er tegenop keek, die ik persoonlijk heb gesproken, die ik de hand heb geschud, van wie ik de boeken heb gelezen, zij kregen de meest pijnlijke verwijten naar hun hoofd geslingerd. Ik wist hoe erg zij hun best deden, maar het leek niet genoeg. Alles werd ineens zo persoonlijk. De media deden het niet alleen fout: ík deed het fout. Samen met alle journalisten die ik zo bewonder.

Na mijn artikel over een pro Gaza protest in Rotterdam kreeg ook ik – slechts een journalistje in spé – het verwijt dat ik niet objectief was. Ook ik begreep er maar niks van. Maar ik wil het wel begrijpen. Ik wil alles begrijpen, alle verhalen horen en ik wil de waarheid vertellen. En dus zit ik nu hier. Als enige niet-moslim in de klas. Alles te leren zodat ik alles kan begrijpen. En natuurlijk leer ik niet alles en waarschijnlijk zal ik ook nooit alles begrijpen. Maar ik hoop dat ik ooit mijn allochtone landgenoten kan beïnvloeden zoals zij mij beïnvloed hebben.

Ik ben me niet anders gaan kleden, ik sta niet anders tegenover alcohol of drugs, ik denk niet anders over relaties en ik ben niet bekeerd. Ik heb niet zo concreet iets overgenomen. Ik ben niet zo concreet beïnvloed, maar de manier waarop ik ben beïnvloed, heeft mijn hele leven en toekomst veranderd.

 

arabische-beinvloeding

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *