The Gaslight Anthem: een recensie van hun grootste fan

In tegenstelling tot veel studiegenootjes (waaronder mijn huisgenootje en vriendje) ben ik helemaal niet into de muziekjournalistiek. Toch besloot ik een recensie te schrijven van het concert waar ik afgelopen zaterdag 15 november naartoe ging. Een van de weinige bands die ik na heel veel jaren intensief luisteren nog steeds niet zat ben. Een band die mij al sinds de middelbare school samen met David Bowie en Led Zeppelin inspireert en een band die nooit is opgehouden met mij veel te diep van binnen raken. The Gaslight Anthem kwam naar de Heineken Music Hall in Amsterdam.

Om 21:10 loop ik de zaal in. Beide voorprogramma’s zijn al voorbij (ja slecht hé? Maar eten met papa en zijn nieuwe vriendin moest ook gebeuren) en het podium wordt nu klaargemaakt voor mijn heerlijke hoofdact die om 21:30 moet beginnen. Mijn muziekmaatje ligt ziek in bed en dus ben ik met mijn goede-muziekwaarderende vriendje. Het is nog belachelijk rustig in de zaal. Het concert is niet uitverkocht en dat is goed te merken. Zonder enige moeite verplaatsen we ons naar helemaal voorin de zaal. Een plekje dat ik als grootste fan natuurlijk wel verdien.

De band begint met het nummer ‘Stay Vicious’ van het nieuwe album ‘Get Hurt’ dat afgelopen zomer uitkwam. Een voor de hand liggende, maar goede keuze als openingsliedje. De zaal is ondertussen toch nog helemaal vol geraakt en ik geniet van mijn plaatsje vooraan. De stem van zanger Brian Fallon klinkt rauw, rauwer dan normaal. Dat hij al een aantal nachten achter elkaar op het podium staat, kan je tijdens dit eerste nummer duidelijk horen. Maar in de loop van het eerste nummer komt de zanger en daarmee ook zijn stem goed los en als het tweede nummer begint, klinkt het helemaal perfect.

Het tweede nummer is ‘Handwritten’. Eén van mijn favoriete nummers. Ik heb gehuild op dit nummer, ik ben gerustgesteld door dit nummer, ik heb een hele column op dit nummer geschreven. Ik hou van dit nummer. Tijdens het eerste refrein zie ik die mondhoeken van Brian Fallon een stukje omhoog gaan en verschijnt tijdens het zingen een lach op zijn gezicht. Op dat lachje werd ik vier jaar eerder op Pinkpop al verliefd, toen ik The Gaslight Anthem voor het eerst live zag. Alsof hij denkt: “Godver, wat hebben we toch een goed nummer geschreven en damn, wat is het heerlijk om dit live te spelen.” Zien dat de artiest plezier heeft in muziek maken…dat is één van de mooiste dingen aan een concert, toch?

To ease the loss of youth and the many, many years I missed you. Pages plead forgiveness, every word handwritten

– Handwritten

Hetzelfde lachje verschijnt weer tijdens het nummer ‘45’, wanneer het hele publiek het refrein begint mee te zingen. De zwaar ondergetatoeëerde frontman heeft een stoer en hard uiterlijk, maar met zo’n onschuldig lachje op zijn gezicht verandert hij in een zacht schatje. Dat hij ook daadwerkelijk een schatje is, bewijst zich later tijdens het concert als een jongen uit het publiek zijn schoen naar hem gooit. Eerst lacht hij de jongen uit: ‘You’re walking home in the rain with one shoe’, maar na het ontvangen van de tweede schoen op het podium, belooft hij toch dat hij ze na de show op mag halen.

Later wordt het geduld van de zanger nog een keer op de proef gesteld tijdens het nummer ‘1930’. Brian Fallon legt het nummer halverwege stil, omdat de schoenengooier ergens in de zaal onrust veroorzaakt. Hij klinkt het podium af en stapt op de jongen af die ondertussen door de beveiligers al naar voren is gehaald. ‘Gaat hij hem rockerstijl op zijn bek slaan?’, is het eerste wat ik denk. Maar nee hoor. Ze praten en als Fallon later het podium weer opklimt, vertelt hij dat de jongen mag blijven zolang hij zich goed gedraagt. Stoere, Amerikaanse rocker. En een lieverdje (Een beetje crush heb ik natuurlijk wel, dus hecht tijdelijk even niet teveel waarde aan objectiviteit).

You know I had these ballroom dreams. That, as a child came to me. I was a boy in Grandma’s arms
A mother’s pride and a wounded heart.

– Meet my by the river’s egde

Aan het einde van de show vergeet de band even dat zij een christelijk randje hebben en onderbreken zij het nummer ‘Biloxi Parish’ met een Black Sabbath ‘War Pigs’ cover. Onverwachts, een beetje gek, maar wel erg leuk. En niet veel later is het dan voorbij. ’59 sound’ ontbreekt nog, maar er komt geen toegift, zoals aan het begin aan aangekondigd.  Jammer, maar ook eerlijk en helemaal prima. Ruim anderhalf uur straight heerlijke muziek gehad, dus ik loop tevreden de Heineken Music Hall uit.

The Gaslight Anthem is een stadionact, makkelijk te verteren rock, een band met allemaal hetzelfde klinkende nummers.. Dat is wat ik lees, om me heen hoor en dat is ook wat kan begrijpen. Maar The Gaslight Anthem is ook die ene band die al jaren lang bij me is. Als je verliefd bent, lijkt het alsof alle liefdesliedjes over jou gaan. Dat heb ik bij deze Amerikaanse rockband. Of ik nou verliefd ben of niet, alleen of  samen, gelukkig of ongelukkig, Gaslight Anthem sluit altijd aan, Gaslight Anthem kan mij altijd redden en altijd meenemen naar waar ik maar wil zijn. Dus noem het saai of makkelijk, ik ben dankbaar. Bedankt Gaslight. En tot de volgende keer.

Well I wonder which song they’re gonna play when we go. I hope it’s something quiet and minor and peaceful and slow. When we float out into the ether into the everlasting arms I hope we don’t hear Marley’s chains we forged in life.

– ’59 sound

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *