Minor Arabisch: ‘IS probeert alleen maar een pure, islamitische staat te stichten’

Iedere woensdag hebben wij een activiteit rondom het vak ‘cultuur’. Naar een Arabische film kijken, een museumbezoekje of een gastcollege. Op de tweede woensdag van de minor hebben we een hoorcollege van een gastdocent. Er zijn drie klassen van de minor. Voor het hoorcollege zitten alle klassen bij elkaar. Om me heen zie ik allemaal nieuwe mensen: allemaal moslim. De gastdocent is een klein, oud, christelijk mannetje. Hij heeft een bril op zijn neus staan met ronde glazen en zijn witte haren zitten plat op zijn hoofd gedrukt. Professor J. van de Valk is al gepensioneerd, maar komt speciaal voor onze minor nog een hoorcollege geven.

De man geeft een zweverig college, wat ik best interessant vind, maar mijn medestudenten beginnen er al snel doorheen te mompelen. De les gaat over hoe religie in de loop van de tijd is veranderd. De docent geeft aan dat hij zelf denkt dat je in onze tijd niet terug kunt keren naar de pure religie zoals hij ooit begonnen is. Dat geldt voor zijn eigen geloof: het christendom, maar dat geldt ook voor het geloof van 98 procent van de studenten die op dat moment voor hem zit: de islam. Er ontstaat geroezemoes in de hoorcollegezaal. Naast me hoor ik gesluierde meisjes verontwaardigd zeggen dat hij voor zijn eigen geloof moet spreken en dat dat bij hun religie wel kan. ‘Wat denken jullie?’ Krijgt de zaal dan ineens de vraag. In plaats van boos met elkaar door de docent heen mompelen, nodigt de docent de leerlingen uit om hun commentaar op hem te richten en hardop uit te spreken.

Een donker meisje dat ik daarvoor nooit eerder had gezien, steekt haar hand op en krijgt de beurt. “Ik denk dat het wel kan…”, het meisje kijkt zelfverzekerd, bijna brutaal, naar de docent als ze verder gaat: “Maar alleen als Amerika en Israël het toestaan.” Ik vind het een rare opmerking, maar ben na drie weken gewend aan het wereldbeeld van deze Amsterdamse moslims. “IS probeert op dit moment een pure Islamitische staat te stichten, maar Israël en Amerika laten dat niet toe”, vervolgt het meisje. Nog voordat ze is uitgesproken, begint de hele klas te protesteren. Ik kan alleen een geschrokken ‘WAT?!’ uitbrengen terwijl ik me omdraai richting de studente die zojuist opkwam voor een terroristische organisatie.

Lisa, het Nederlandse meisje dat tot de islam is bekeerd, krijgt de beurt om te reageren. “Als eerste hoe durf je te zeggen dat IS iets met de islam te maken heeft. Wat IS doet is verkeerd, zij handelen niet naar de islam en zijn de weg kwijt. Daarnaast waarom moet iemand jou toestaan om een goede moslim te zijn? Israël en Amerika hebben daar niks over te zeggen. De pure religie zit in je hart en heb je zelf in de hand.” De klas begint te applaudisseren en het donkere meisje kijkt verslagen. Ik realiseer me dat ik niet bij IS-voorstanders en toekomstige Syriëgangers in de klas zit, maar vooral bij mensen met mooie passie voor hun geloof. Toch ben ik geschrokken en vraag ik me de hele treinreis naar huis af of het meisje echt gelooft in het doel van IS en zijn handelen, of gewoon niet zo goed weet de terroristisch organisatie inhoudt. Ik ben blij dat ik terug naar Tilburg kan. Als ik thuis kom staat de Leffe Blond in de koelkast en de nieuwe aflevering Walking Dead al aan op de tv. Helemaal haram, helemaal thuis.

De namen van de mensen die voorkomen in de columns zijn veranderd.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *