Nederland: zo open, zo gesloten

In oktober 2014 krijgt Nederland zijn laatste paar dagen warmte van dat jaar. Felle zon, een jas om je arm die niet aan had gehoeven, licht buiten totdat het bedtijd is en een volle dag lessen in Amsterdam. In de heerlijk warme zon zit ik samen met Lisa en Faiza op de houten bankjes bij het Kohnstammhuis. Ik vraag me af of de zon voor hen ook zo heerlijk is of iets te warm. Zij hebben ten slotte net iets meer stof om zich heen dan ik. “Deze zon is zo heerlijk hé?”, zegt Faiza, waarmee ze mijn vraag gelijk beantwoordt. Ze schuift haar hoofddoek een stukje verder omhoog op haar voorhoofd en richt haar gezicht met gesloten ogen richting de zon. “Dit doet me echt denken aan Marokko in de zomer . Ik was toen zo bruin en moet je me nu zien. Helemaal wit.” Faiza duwt de stof van haar lange shirt aan de kant en houdt haar witte arm omhoog. Lisa moet lachen: “Echt he? In de zomer was ik zelfs verbrand. Toen zag je echt zo de streep van waar mij hoofddoek zat op mijn voorhoofd zitten.” “Ja, dat heb ik ook altijd!” De meisjes barsten in lachen uit.

Nog steeds genietend van de brandende zon vertelt Lisa dat ze vroeger alle Twilight-boeken heeft gelezen. “Ik was zo verliefd op Edward” Faiza kijkt haar even aan, kijkt beschaamd naar beneden en roept dan: “Ja, ik ook!” Weer zitten de meisjes schaterend op de bankjes. “Hij was echt heel lief en romantisch!”, beweert Lisa. “Ik wilde altijd Bella zijn”, vult Faiza aan. Ik kijk ontroerd naar de jonge, gesluierde vrouwen die naast mij zitten.

Tijdens deze minor word ik heen en weer geslingerd tussen een ingewikkeld ‘wtf’-gevoel en een gevoel van pure ontroering. Toen ik hoorde dat Lisa sinds ze bekeerd is nog nauwelijks contact heeft met haar ouders en nu bij een Marokkaans gezin woont, voelde ik een soort medelijden. Hoe open en tolerant ik ook wil zijn, ik oordeelde gelijk en vormde gelijk een mening. Nu kijk ik naar haar, hoor ik hoe ze als tiener verliefd was op dezelfde jongen als ieder ander tienermeisje en schaam ik me voor die mening. Natuurlijk zie ik pijn in haar ogen, in haar aura, maar nergens voel ik spijt. Dit meisje was op zoek naar iets en dat iets heeft zij gevonden in de islam. Misschien had ze ook antwoord kunnen vinden in een ander geloof of in een andere levensstijl als ze daar net zo diep in op was gegaan. Misschien ook niet. Maakt het uit? Het is niet aan mij om te oordelen over waar iemand zijn antwoorden vindt en welke keuzes iemand maakt op zoek naar geluk.

Tijdens de minor ga ik me nog meer verbazen over Nederland. Zo mooi multicultureel, tolerant, zo open voor andere culturen. Maar verhuis vanuit de tweede stad van dit inimini-landje naar vijftig kilometer verderop en leer mensen kennen die bij één moslim en één zwarte in de klas hebben gezeten. Bijna de helft van de inwoners van Rotterdam is allochtoon, maar in Brabant vinden mensen het bizar dat zelfs in een havo-klas in Rotterdam de helft bestaat uit allochtone Nederlanders. Dat kunnen zij zich niet voorstellen. Nederland is multicultureel en open, maar ondertussen zo discriminerend en wereldvreemd. Van onwetendheid rond zwarte piet tot het meisje dat voor mij zit. Een Nederlands meisje draagt een hoofddoek. Omdat ze gehersenspoeld is, niet weet wat ze wil, ze is niet gelukkig, dat denkt ze alleen maar.Nederland: zo open, maar ook zo gesloten.

De namen van de mensen die voorkomen in de columns zijn veranderd.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *