Verantwoording ‘Het aan zwarten beloofde land’

In de documentaire ‘Hiphop in the Holy Land’ van Noisey werd een Israëlische, zwarte rapper geïnterviewd. Ik kende de rapper – Ben Blackwell – daarvoor al, maar wist niet dat hij een zogenaamde Black Hebrew was. In de documentaire komt de gemeenschap kort naar voren. Ik was gelijk gefascineerd door deze onbekende gemeenschap, omdat als je aan Israël en Palestina denkt, denk je eigenlijk alleen de Israëli’s en de Palestijnen. In de meeste verhalen komt daar geen andere groep bij kijken, terwijl er dus wel een nog een heel ander soort groep in het beloofde land blijkt te wonen.

Ik ben eerst veel gaan lezen over de gemeenschap. Ze hebben een eigen website, maar er staan ook een aantal korte documentaires op YouTube die vertellen over de geschiedenis van zwarten in het Midden-Oosten. Na deze research vond ik het nog steeds een enorm fascinerend verhaal. Een groep mensen die een eigen dorp hebben gesticht in een conflictgebied en daar spiritueel leven, vegan eten en alles om liefde laten draaien: dat moest ik zien.

Voor de derde keer naar Israël

Voor de derde keer boekte ik een ticket naar Tel Aviv. Ik verbleef in Jeruzalem en combineerde mijn reis met een bezoek aan de Hebrew University, waar ik in augustus hopelijk mijn master ga volgen. Vanaf Jeruzalem reisde ik de dag na aankomst gelijk naar Dimona, de stad waar de Black Hebrews wonen. Het was me niet gelukt om van te voren contact te leggen met de inwoners of woordvoerders van de gemeenschap. Ze hadden niet gereageerd op mijn mail en hadden geen telefoonnummer online staan. Ook via social media was het me niet gelukt iemand uit de gemeenschap te vinden.

Op de bonnefooi reisde ik naar Dimona en vond daar midden in de stad de ‘Village of Peace’. Ik sprak de eerste persoon aan die ik zag en vertelde wat ik kwam doen. Het was een hele vriendelijke man en heette me van harte welkom, ik moest alleen wel contact opnemen met de persvoorlichter voordat ik zomaar mensen kon interviewen. Via dezelfde man kreeg ik het telefoonnummer van de persvoorlichter, die op dat moment niet aanwezig was in het dorpje. Ik moest nog een keer bellen voor een afspraak later in de week. Ik was blij, omdat ik het zo makkelijk het gevonden en zo snel contact had. Toch was het ook jammer dat ik de man zelf bijvoorbeeld niet gelijk mocht interviewen.

Ontmoeting Benyamin en David

Ik stond op het punt om weg te gaan toen een groep tieners de parkeerplaats voor de ingang van het dorp opkwam. Een jongen had een T-shirt aan met de spirituele leider Ben Ammi. Ik had over Ben Ammi gelezen en sprak de jongen met het shirt aan. Hij vertelde dat hij Ben Ammi wel had gezien, maar nooit persoonlijk had gesproken. Daarna vertelde de jongen meer over zichzelf. Hij heette Benyamin, was 18 jaar en was opgegroeid in Amerika. Samen gingen we een ijsje eten in de ijszaak van de gemeenschap. Daar sprak ik gelijk David Israel, de eigenaar van de ijszaak.

fc528f01-6d09-4564-bfe3-da6c266fb564

Nadat Benyamin en ik ons ijsje op hadden, was het al aan het eind van de middag. Ik had honger en vroeg hem of ik ergens wat kon eten en kwam er zo achter dat de gemeenschap ook een eigen restaurant had. Ik ging wat eten in het restaurant en ontmoette daar Naomi Frison. Ze werkte in het restaurant en was ook een van de moeders van Benyamin.

Na het eten begon ik aan mijn reis terug naar Jeruzalem. Voor een eerste keer was mijn bezoek zeer geslaagd. Ik had op het punt gestaan te vertrekken zonder ook maar iemand gesproken te hebben. Dat ik vervolgens nog even Benyamin aansprak, was echt een enorm gelukje. Met een tevreden gevoel keerde ik terug naar mijn hosteltje.

De dagen erna was het Sabbat dus ik verwachtte niet meteen een reactie. Ik had de dag na mijn eerste bezoek ook een voedselvergiftiging opgelopen en heb toen een hele dag in bed geleden. De tweede dag ben ik Jeruzalem in geweest, maar heb ik nog wel rustig aan gedaan. Ik heb beide dagen wel geprobeerd te bellen naar de persvoorlichter. Op de tweede dag kreeg ik haar te pakken en vroeg ze me de dag erna terug te bellen.

Opnieuw op de bonnefooi

Ik belde de dag erna, maar kreeg haar weer niet te pakken. Ik had die dag een afspraak bij de Hebrew University, dus het scheelde dat ik toch al niet van plan was die dag zelf nog langs te gaan. Toen ik haar na de hele dag bellen nog steeds niet had bereikt, besloot ik om de dag erna gewoon weer op de bonnefooi langs te gaan. De volgende dag reisde ik dus weer vanaf Jeruzalem naar Dimona, deze keer met een gevulde rugzak: ik wilde een nachtje blijven slapen.

Dit tweede bezoek was makkelijker. Ik kwam al snel mensen tegen die ik de eerste keer had gesproken en kwam via hen ook terecht bij de persoon van het gastverblijf. Ik kon een nachtje blijven slapen en zou ’s avonds een interview hebben met de Minister van Informatie. De dag erna zou ik dan een rondleiding krijgen door de hele gemeenschap. Ik liep die dag zelf nog een rondje, ging langs bij de school, dronk een sapje bij Ahbir en kwam erachter dat hij de volgende ochtend een yogalesje gaf. Ik meldde me aan, at nog een keer in het restaurant, hield ’s avonds het interview en stond de volgende ochtend weer vroeg op voor de yogales. Het waren twee zeer geslaagde dagen.

12376619_1155114307840133_4007404861546620503_n

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *