Verantwoording ‘Susiya – Het onuitroeibare dorp’

In mijn derde jaar aan de Hogeschool voor Journalistiek heb ik een minor Arabische Taal en Cultuur gevolgd. De zomer daarna (afgelopen zomer) wilde ik daarom graag op vakantie naar een Arabisch land om mijn nieuwe taalvaardigheden in de praktijk te brengen. Ondanks dat het tegenviel hoeveel ik kon zeggen in het Arabisch werd het een geweldige reis naar Palestina (en een beetje Israël).

Susiya

In november had ik al een maand afstuderen, omdat mijn vakken niet goed aansloten. Daarom wilde ik in de zomer al beginnen met filmen voor mijn afstudeerproductie zodat ik in november zou kunnen monteren. Mijn reis naar Israël en Palestina werd meer dan een vakantie toen ik op Twitter het verhaal van het dorp Susiya voorbij zag komen. Het kleine Palestijnse dorp had een deadline gekregen om te verhuizen. Als ze dat niet deden, zou Israël hun tentenkamp komen vernietigen. Dit werd het onderwerp voor mijn eerste afstudeerproductie.

Een afgestudeerd vriendje van dezelfde school wilde mee als cameraman, dus we boekten onze reis, precies rond de deadline die de inwoners van Susiya hadden gekregen. Van te voren heb ik me goed ingelezen: wat is Area C? Welke rechten hebben de Palestijnen in dat gebied? Etc. Alles wat er tot dan toe over was bericht, had ik bekeken en via de mensenrechtenorganisatie B’tselem bekeek ik de algemene informatie over de vernietiging van huizen. Ik regelde een interview met dezelfde mensenrechtenorganisatie en ter plaatse regelde ik nog een tolk voor de interviews met de inwoners van Susiya.

The middle of nowhere

Op 31 augustus reisden we vanaf Jeruzalem naar Susiya. Het dorpje ligt helemaal in het zuiden van de Westoever en het openbaar vervoer richting de woestijn was verre van ideaal. Na een reis van bijna vier uur, inclusief in het Arabisch onderhandelen met onofficiële taxi’s, werden we – waarschijnlijk voor veel te veel geld – gedropt bij een woestijnweggetje. ‘Gewoon blijven lopen, zei de ‘taxichauffeur’. Hij reed weg en daar stonden we dan, 40 graden in the middle of nowhere met een cameratas en een halfvolle fles water.

‘Blijven lopen’ bleek na een kwartier doorstappen terecht advies. Tussen de woestijnheuvels zagen we uiteindelijk langzaam het tentenkamp tevoorschijn komen. Met behulp van de tolk hebben we inwoners kunnen spreken. In de interviews werd verteld over het oude Susiya, slechts honderden meters verderop. Na de interviews gingen we langs om bij de grotten te filmen. Daarna wilde ik nog langs bij de Israëlische nederzetting, ook slechts een paarhonderd meter verderop. We konden overal relatief makkelijk naartoe lopen, maar toen we eenmaal in de nederzetting waren, werden we weggestuurd. Daar baalde ik ontzettend van, want het was een belangrijk deel van het verhaal en ik was benieuwd wat de Israëli’s van de situatie zouden vinden.

_MG_1403

De onderbelichte kant

Eenmaal terug in Nederland baalde ik nog steeds dat we geen inwoners van de nederzetting hadden kunnen spreken. Ik had op dat moment in de tijd alleen nog Palestijnse inwoners van Susiya gesproken en de mensenrechtenorganisatie B’tselem, die ook vooral opkwam voor de Palestijnen. Er was duidelijk een kant onderbelicht aan mijn verhaal. Om deze kant toch te belichten, maakte ik een afspraak met de directeur van het Centrum Informatie en Documentatie Israël. Dit was een goed gesprek om aan te tonen hoe ingewikkeld de situatie van Susiya is, maar eigenlijk werd de mening van de betrokken Israëli’s nog steeds niet verkondigd.

Het schooljaar was begonnen, ik was tussen de lessen door een beetje aan het monteren, maar ik liep er steeds weer tegenaan dat die kant nog steeds onderbelicht was. Dit bleef een grote zwakte van mijn item. Mijn afstudeermaand november kwam er aan en zonder te lang na te denken, boekte ik een ticket: ik moest terug om mijn verhaal compleet te maken.

Opnieuw maakte ik de lange reis van Jeruzalem naar Susiya. Ik ging weer langs bij de Palestijnen, maar natuurlijk ook bij de Israëli’s: daar kwam ik voor. Deze keer werden we niet meteen weggestuurd en konden we redelijk vrij inwoners aanspreken op straat. Met wat rondvragen, kon ik uiteindelijk de rabbijn van het dorp kunnen spreken, een perfecte bron.

Eindelijk compleet

Nu was mijn verhaal compleet. Ik wilde een verhaal maken dat de complexiteit van het conflict tussen Israël en Palestina concreet zou illustreren. Ik wilde persoonlijke verhalen mengen met keiharde feiten. Susiya was de perfecte manier om te doen wat ik wilde. Het ingewikkelde verhaal van dit kleine Arabische dorpje is een duidelijk voorbeeld van hoe het conflict zich uit. Ik heb de inwoners kunnen spreken en persoonlijke verhalen kunnen verwerken, maar ook de drogere informatie kreeg een goede plek in mijn productie.

Na mijn stage in maart had ik de eerste versie gemonteerd. Na het ontvangen van formatieve feedback heb ik eigenlijk alles omgegooid. Dat is denk ik het grootste voordeel geweest aan zo op tijd beginnen: ik had de tijd om het even te laten liggen en er vervolgens met frisse blik weer naar te kijken. Daarna had ik zelfs nog tijd om alles om te gooien, de volgorde te veranderen en uiteindelijk een hele nieuwe versie in te leveren voor mijn portfolio.

Het is knetterveel werk om grotendeels alleen zo’n ingewikkelde productie te maken, maar het was een geweldige uitdaging en ik ben trots op het resultaat. Het is inmiddels meer dan een half jaar geleden dat ik aan deze productie begon en als ik terugkijk op het proces zou ik nu waarschijnlijk honderd dingen anders doen. Het is bizar hoeveel je in korte tijd nog leert als journalist. Ik had wellicht een concretere invalshoek moeten kiezen, het verhaal vanuit een persoon vertellen of een specifiek aspect in plaats van de algemene situatie van het dorp. Ik had het dagelijks leven in het tentenkamp een dominantere rol kunnen geven in de productie. Het had allemaal gekund, maar ik haal ook lachend mijn schouders op als ik daar aan denk. Ik vind het mooi om zo duidelijk te zien hoeveel ik de afgelopen maanden nog heb geleerd, maar ik vind het ook mooi om te zien hoeveel ik daar voor al kon. Het is een goede productie, zeker voor iemand die nog geen vier jaar in het vak zit (als student). Het is een complexe, diepgaande reportage en ik hoop met hiermee meer dan te bewijzen dat ik klaar ben voor het werkveld.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *