Verantwoording ‘Welcome to Hebron’

Voor mijn lange videoreportage over het Palestijnse dorpje Susiya reisde ik in november voor de tweede keer naar Israël en Palestina. Ik besloot pas kort van te voren om in november nog een keer te gaan, want ik was in de zomer ook al geweest. Daarom had ik weinig tijd om afspraken te regelen. Ik had Talal een berichtje gestuurd of hij misschien als tolk meewilde naar Susiya. Talal ontmoette ik in de zomer in het Palestijnse Hebron. Hij reageerde een week lang niet en ik ontving pas een reactie toen ik al in Palestina was. Hij bleek in zijn voet geschoten te zijn en had een week in het ziekenhuis gelegen, maar wilde me wel zien als ik tijd had.

Sinds de laatste keer dat ik in het gebied was geweest, was de situatie een stuk onrustiger geworden. In Jeruzalem waren veel demonstraties en in Hebron vonden dagelijks clashes plaats tussen soldaten en Palestijnse inwoners van de stad.

AJ+ item

Talal is een man van eind dertig. Hij heeft een vrouw en een jong zoontje en probeert zich tijdens clashes altijd zo veel mogelijk op de achtergrond te houden. Toen ik hoorde dat hij in zijn voet was geschoten, zag ik hier gelijk een item in. Talal was een goed voorbeeld van de aanhoudende onrust in de stad. Eigenlijk ter plekke besloot ik wat ik wilde maken. Ik wilde naar Hebron om de situatie daar vast te leggen en een kort sfeerverslag te maken. Ik wilde Talal als bron om te vertellen over de chaos in de stad en dit wilde ik doen in de stijl van AJ+. Het is een hele andere manier van videomaken, maar tijdens het filmen merk je daar eigenlijk weinig van. Vooral in het monteren is het anders dan wanneer je een traditionele reportage maakt. Je doet niets met voice-overs, gebruikt meer muziek, tekst in beeld en kiest kortere quotes.

Ik koos voor AJ+ omdat ik al lange tijd fan was van de video’s, maar eigenlijk nog nooit iets soortgelijks had gemaakt. Op school leerden we altijd op een redelijk traditionele manier video-items maken. Ik had nog nooit iets gemaakt speciaal voor sociale media, terwijl ik het zelf – samen met alle andere journalisten en mensen op de wereld – zo veel gebruik. Ik wilde deze stijl al langer uitproberen, maar wilde wel per onderwerp kijken wat de beste vertelvorm was. Dit onderwerp leek me bij deze stijl passen, in tegenstelling tot bijvoorbeeld mijn verhaal over Susiya of de Black Hebrews.

Welcome to Hebron

Op vrijdag in de week dat ik er was, ben ik bij Talal thuis gaan eten. Dit voegde uiteindelijk niet heel veel toe aan het item, behalve dat ik zijn familie ook heb kunnen filmen. Daarna zijn we door Hebron gaan lopen en heeft hij laten zien waar hij in zijn voet is geschoten. Vrijdagen zijn relatief rustig, er waren wel een aantal kleine relletjes, maar omdat dit voor zowel moslims als joden een rustdag is, was dit niets in vergelijking met andere dagen. Op deze dag dat ik in Hebron was, werd een oudere vrouw door Israëlische soldaten doodgeschoten. Talal waarschuwde me gelijk al dat het de volgende dag weer raak zou zijn. Iedere keer als er een nieuw slachtoffer valt, vooral bij vrouwen en kinderen, zijn de inwoners van Hebron daarna boos en dat vertaalt zich naar veel onrust op straat en vaak ook ingrijpen van Israëlische soldaten.

Ik keerde de dag daarna terug om te kijken of Talal gelijk had en inderdaad: een jongen gooide een steen, een soldaat reageerde met traangas en ineens was het hele kruispunt in het centrum een bron van chaos. Winkelrekken werden naar binnen gehaald en de kraampjes werden gesloten. Deze handelingen gingen bijna op automatische piloot bij de Palestijnen. Bij iedere jongen die in zijn voet werd geschoten of iedere traangasgranaat die de straat in werd gegooid, zei een Palestijn tegen me: ‘Welcome to Hebron.’

Op het kruispunt zag ik uiteindelijk een man oversteken. Hij had een kogelvrijvest aan, een helm aan zijn grote rugzak hangen en liep nonchalant langs de Israëlische soldaten. Dapper of dom? Ik wilde hem in ieder geval spreken. De man bleek een veiligheidstrainer te zijn en voor de camera legde hij me uit hoe je verschillende schoten kan herkennen. Uiteindelijk vroeg ik hem hoe gevaarlijk het was waar wij op dat moment stonden. Het bleek de gevaarlijkste plek in het gebied te zijn. Op dat moment was het enigszins spannend, maar achteraf was het een perfecte quote voor in mijn item.

Ik ben tevreden over het resultaat, maar het was ook raar om op deze manier te werken. Ik had al zo vaak filmpjes van AJ+ gezien, maar als je dan zelf op die manier moet gaan werken, ga je toch overal over twijfelen. Hoe doen ze dit, hoe doen ze dat? Alle keuzes die je moet maken zijn nieuw en je kiest voor andere opties dan in ander soort reportages. Ik ben niet gewend om sfeermuziek te gebruiken of grote, dramatische titels. Juist omdat het zo nieuw en anders was, vond ik het heel leuk om aan deze reportage te werken.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *